Psikolojik korku, insan zihninin herhangi bir canavardan daha korkutucu olabileceğini bilen herkes için kalıcı bir alt türdür. Bu tür hikayeler, belirsizlik, paranoya, takıntı, suçluluk, izolasyon ve gerçekliğin yavaş yavaş çözülmesi gibi unsurlar aracılığıyla korku yaratır. En iyi psikolojik korku romanları, genellikle basit açıklamalara karşı direnir ve okuyucularını derin bir düşünceye sevk eder.

Bu romanlarda hayaletler gerçek olabilir ya da hasar görmüş zihinlerin projeksiyonları olarak karşımıza çıkabilir. Perili evler, yas veya travmanın metaforu haline gelebilir. Süpernatürel unsurlar belirgin bir şekilde mevcut olsa bile, duygusal çekirdek genellikle karakterlerin iç dünyasında yatar. İşte bu türde en iyi örneklerden bazıları.

Charlotte Perkins Gilman'ın "The Yellow Wallpaper" adlı eseri, psikolojik korku üzerinde büyük bir etki yaratmış ve feminist edebiyatın önemli bir eseri olarak kabul edilmiştir. Bu hikaye, bir kadının "dinlenme tedavisi" kapsamında bir odaya kapatılmasıyla başlar. Kadın, odanın grotesk sarı duvar kağıdına karşı takıntılı hale gelir ve zamanla, bu rahatsız edici desenlerin arkasında hapsolmuş figürlerin olduğunu düşünmeye başlar. Bu eser, anlatıcının zihinsel durumunun kötüleşmesi üzerinden korku yaratma yeniliği ile dikkat çeker.

Shirley Jackson'ın "We Have Always Lived in the Castle" adlı romanı ise, on sekiz yaşındaki Merricat Blackwood'un yaşadığı izolasyonu ve çevresindeki "öteki" algısını derinlemesine inceler. Merricat, yaşlı amcası ve ablası Constance ile birlikte, yıllar önce gizemli bir şekilde ölen aile üyelerinin ardından yalnız bir yaşam sürmektedir. Bu basit kurgu, günlük kötülük ve agorafobi temalarını ele alarak okuyucuyu etkileyici bir yolculuğa çıkarır. Merricat'ın anlatımı, masum, manipülatif ve derin bir şekilde rahatsız edici bir bakış açısı sunar.