79. Cannes Film Festivali, yüzeyde daha sakin bir edisyon olarak öne çıktı. Stüdyo filmleri yoktu, daha az yıldız vardı ve program, "mükemmel" yerine "orta" bir izlenim bıraktı. Ancak bu görece sakinlik yanıltıcıydı. Cannes 2026, bağımsız film endüstrisinin sismik haritası olarak işlev gördü ve bağımsız sektörün dönüşümündeki kaymaları, festivallerdeki stüdyoların değişen rolünü ve üretim ile pazarlama üzerindeki yapay zekanın hızlanan etkisini ortaya koydu. Croisette'de yaşananlar, gürültü değil, sinyaldi.

Cannes genellikle en az bir Hollywood anı sunar. Geçen yıl Tom Cruise, Mission: Impossible — The Final Reckoning ile Palais'te boy gösterdi; bu, onun 2022'de Top Gun: Maverick'i tanıttığı yerdi. Bu yıl ise Hollywood evde kaldı; Christopher Nolan (The Odyssey) ve Steven Spielberg (Disclosure Day) gibi yönetmenler, Croisette'i geçmeyi tercih etti. O ünlü kırmızı halıda tek bir stüdyo filmi bile yoktu.

Festivalin en büyük kırmızı halı kalabalığı, 25 yıllık bir Universal aksiyon serisi için toplandı. The Fast and the Furious'un gece yarısı gösterimi, Palais'in dışındaki ve içindeki kalabalığı coşturdu; bu kutlama Vin Diesel'i bile gözyaşlarına boğdu. Bu dokunaklı an, aynı zamanda festivalin Hollywood anını bulmak için çeyrek yüzyıl geriye gitmek zorunda kalmasını da eleştiren bir durumdu.

Büyük stüdyoların evde kalma nedenleri çok çeşitli. Cannes pahalı bir etkinlik, eleştirmenler acımasız olabiliyor ve festival prömiyerinin gişe hasılatına katkısı asla garanti değil. (Mission: Impossible 8'in Cannes'daki tanıtımının, film vizyona girdiğinde pek bir fayda sağladığı görünmüyordu). Warner Bros.'un geçen yıl One Battle After Another ve Sinners ile elde ettiği başarı, Cannes'ın stüdyolara ihtiyaç duyduğunu, ancak stüdyoların Cannes'a ihtiyaç duymadığını gösteriyor.