Francesco Rosi, 15 Kasım 1922'de doğan İtalyan yönetmen, sinema tarihinin en etkili isimlerinden biridir. Kariyerinin başlangıcında neorealist geleneğin etkisinde kalan Francesco Rosi, kademeli olarak sosyal ve siyasi içerikleri filme alan bir otoriteye dönüşmüştür. 1960'lar ve 1970'ler onun en verimli ve yaratıcı dönemi olarak bilinmektedir. Yönetmenlik yeteneği ve anlatı becerisi, onu İtalyan sinemasında önemli bir konuma taşımıştır. Sanat kariyerinde paralel olarak gelişen vizyonu, her işinde toplumsal gerçeklikleri sorgulamaya devam etmiştir. Rosi'nin en prestijli eseri olan Mattei Affaire, 1972 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ödülünü kazanarak uluslararası alandaki başarısını taçlandırmıştır. Francesco Rosi filmleri, özellikle bu dönemde, güç ilişkilerini ve kurumsal yolsuzlukları gözler önüne serenler olarak kabul görmüştür. Salvatore Giuliano, Mani nella città ve Tre fratelli gibi eserler, sinema eleştirmenleri tarafından yüksek değer verilen yapımlar arasında yer almıştır. Söz konusu filmler, sıradışı kahramanlarla ilişkili olarak derin bir insani perspektif sunmaktadır. Rosi'nin yapımları, istikrarlı olarak uluslararası festivallerde yer bulmuş ve çeşitli ödüller almıştır. Kariyerinin sonraki döneminde Francesco Rosi, siyasi temaları bırakarak edebiyat uyarlamalarına yönelmiştir. 1997 yılında çektiği son filmi olan Kurtuluş, Primo Levi'nin meşhur otobiyografik romanından uyarlanmıştır. Francesco Rosi biyografisi incelendiğinde, yaklaşık beş dekad boyunca sinemasal dili yenileyen ve geliştiren bir sanatçı portresi ortaya çıkmaktadır. 10 Ocak 2015'te vefat eden yönetmen, mirası ve etkileri hala film öğrenci ve yönetmenleri tarafından derinlemesine incelenmektedir. Francesco Rosi kimdir sorusunun yanıtı, yalnızca başarılı bir yönetmen değil, sinema di...