Survivor ve Top Chef, televizyon izleme alışkanlıklarımın vazgeçilmez parçaları. Gerçeklik şovları dünyasında "tutarlılık" nadiren sağlanırken, bu iki program en güvenilir ve üretken yapımlar arasında yer alıyor. Survivor ve Top Chef'in toplamda 73 sezonu var ve bu sayı artmaya devam ediyor. Ancak, benim isteğim, her yıl dört veya beş sezon üretmeleri, çünkü haftalık rutinim Fiji'deki maceralara ve Kristen Kish ile ekibinin şef yarışmacılarını nereye götürdüğüne bağlı. Bu şovlar benim için birer rahatlama kaynağı; hepimizin böyle bir şeye ihtiyacı var.

Ancak bu bahar yayınlanan Survivor: In the Hands of the Fans ve Top Chef: Carolinas bölümleri, her iki köklü formatın da sorunlu olduğunu gösteriyor. Bu durum endişe verici çünkü bu programlar, izleyiciler için birer konfor kaynağı olmanın ötesinde, televizyon dünyasında önemli bir yer tutuyor. İzleyicilerin beklentileri ve yapımcıların kararları arasındaki denge, bu tür şovların geleceği için kritik bir öneme sahip.

İyi bir gerçeklik şovu düzeltilebilir; The Amazing Race bunun en güzel örneklerinden biri. Ancak bu sezon Survivor ve Top Chef'de bir şeyler ters gitti ve bunun sorumlusu olarak izleyicileri, yani bizi suçlamak mümkün. Yapımcılar, izleyicilerin isteklerine aşırı bağımlı hale gelerek programların bütünlüğüne zarar verdiler. İki hafta önce, Kish, Padma Lakshmi'nin yerini alarak sunuculuk görevini devralmasının küçük bir mucize olduğunu belirttikten sonra, "Bugün düşündük ki, neden insanlara istediklerini vermeyelim?" diyerek bir ön challenge başlattı.

Bu açıklama beni derinden üzdü. Benim Top Chef'den beklentim, tatmak istediğim yemekleri yapan yetenekli şefler. Hiçbir zaman kontrolü hak ettiğimi düşünmedim. Şimdi, bu iki programın geleceği için ne yapılması gerektiği konusunda düşünmek zorundayız. İzleyicilerin ve yapımcıların, bu köklü şovların ruhunu korumak için birlikte çalışması gerekiyor.