1984'te çekilen Starman, hem başrol oyuncusu Jeff Bridges hem de yönetmen John Carpenter'ın epik ve trajik bir bilim kurgu aşk hikayesinde neler başarabileceğini gösterdi. John Carpenter, özellikle istismar klasiği Assault on Precinct 13'ten başlayarak Halloween'e ve 1983'teki Stephen King uyarlaması Christine'e uzanan eserlerle biliniyordu. Jeff Bridges ise 1970'lerin The Last Picture Show ve Fat City gibi filmlerinde başarılı ve ince bir oyunculuk sergileyen, King Kong ve Tron gibi gişe filmlerine de inanılırlık ve insani dokunuş katan bir oyuncu olarak, bu sefer insan şeklinde bir uzaylı oynamak fırsatını buldu. Uzaylıyı sevimli hale getirmedeki başarısı için Bridges, En İyi Erkek Oyuncu kategorisinde ilk Academy Award aday gösterimini aldı.

Starman, hafif bir dokunuşla işlenmiş bir aşk hikayesidir. Güneş Sistemi'nin uzak köşelerinden başlayarak, bir uzaylı gemisi Voyager 2 probesinin Golden Record'ını alır ve Rolling Stones'ün "Satisfaction" parçası çalmaya başlar; bu, otuz yıl sonra Guardians of the Galaxy'nin oyuncu bilim kurgusu tarzını anıştırır ve John Carpenter filmlerinin pek çoğu gibi gizli gizli etkileyici olmuştur. Çalışanlarından biri Dünya'ya doğru yola çıktığında vurulur ve Wisconsin'deki küçük bir kasabaya düşer. Ölmüş eşinin şeklini almış bu varlık, Dünya'da hayatta kalabilmek için, derinlemesine şüpheci dul Jenny'nin (Karen Allen) yanında üç günü vardır. Arizona'daki Barringer Crater'daki buluşma noktasına ulaşmadan ölecektir. İşi zorlaştıran ise, ölü kocasının formunu alması gerçeğidir.

1982'nin The Thing'inin derin paranoyası veya Halloween'inin seri katil mükemmelliği ile kıyaslandığında, Starman, John Carpenter için muazzam bir sapkınlıktır. Birçok 1980'lerin Amerikan filmi gibi, belirli bir iyimserliği benimsemiş, uzaylı temalarına rağmen sıcak ve derinden insanidir. Bobbie Wygant ile yaptığı röportajda Carpenter, filmi "bir sanatçı olarak gelişme denemesi" olarak gördüğünü belirtmiştir ve genre alanındaki bir on yılı boyunca geliştirdiği muazzam araçları farklı bir etkiye uygulamıştır. Bu, filmin açılış bölümünde açıkça görülür ve Carpenter'ın eserlerindeki herhangi bir şey kadar iyi korku notalarını çalabilir.