Tüm zamanların en büyük gitaristlerinden Jimi Hendrix, geleneksel bir müzik ortamında yetişmedi. Notaları okuyamasa da B.B. King'den Buddy Holly'ye kadar efsanevi sanatçılardan öğrenen Hendrix, etkileşimlerin bir emici haline geldi. Fakat onun inovasyona sahip olması, onu müzik dünyasının büyük ligine taşıyan asıl faktördü. 1970 yılında kaydedilen "Machine Gun" parçası, Vietnam Savaşı'na karşı müzisyenin en güçlü protesto sesini yansıtarak, dönemin Bob Dylan ve Creedence Clearwater Revival'ın John Fogerty'si gibi müzisyenlerin yanında savaşa karşı söyleyecek çok şeyinin olduğunu gösterir.

Hendrix, bluz gitarı ile savaş alanlarının seslerini taklit etme konusunda ustaca bir yaklaşım sergiledi. Vietnam Savaşı hala devam ederken, Hendrix müzisyenlik yeteneği ile silahların ne kadar tehlikeli olduğunu acı bir şekilde ortaya koymayı tercih etti. Onun müzik tarzı, bluz rock temelini korurken, çarpıcı distorsiyon ve geri besleme yoluyla teknik ustalığını da ilerletmeyi başardı. Bu, başka hiçbir müzisyenin yaratamayacağı bir şekilde ruh ve tekniğin oxymoronik bir evliliğini oluşturdu.

Hendrix, bu performansta dinleyicileri doğrudan Vietnam Savaşı'nın kalbine taşıyan sonik bir görüntü çiziyor. Uzun zamanlı jamlar, her percussive riff, lick ve bend'in arkasında belirli bir niyet taşıdığını gösteriyor. Bunların hepsi savaşın seslerini simüle etmek için tasarlanmış: helikopterler, bomba düşüşleri, patlamalar, makineli tüfekler ve yaralanan ya da yas tutanların çığlıkları ve ağlamaçları. Hendrix bu işi, Berkeley, California'daki bir performansında şarkıyı tanıtırken söylediği sözcükleriyle bir adım daha ileri taşıdı.

Bu 12 dakikalık versiyonu, Hendrix'in anti-savaş mesajını en etkili şekilde ilettiği en büyük performanslarından biri haline getirmiştir. Müzisyen, sadece notaları çalmakla kalmayıp, gitarının her sesini bir silahın, bir bombanın veya savaşın acısının simülasyonu haline dönüştürmüştür. Bunun sonucunda ortaya çıkan performans, savaşın gerçek dehşetini müzik yoluyla aktaran eşsiz bir sanat eseri olmuştur.