Francis Ford Coppola'nın unutulmaz eseri 'Baba', sinema dünyasında birçok kişi tarafından mükemmel bir film olarak kabul ediliyor. Ancak, bazı eleştirmenler bu başyapıtın üzerine çıkabilecek sadece üç film olduğunu iddia ediyor. 1972 yılında teknoloji sınırlamaları içinde çekilen 'Baba', izleyicileri adeta büyüleyen bir kontrol duygusuna sahip. Düğün sahnesi, aile içi diyaloglar, iş toplantıları ve Michael’ın Kay ile olan kapanış sahnesi gibi her bir an, büyük bir amaçla yerleştirilmiş gibi hissediliyor.

Bu liste oldukça sert bir eleştiri gerektiriyor. 'Baba'nın üstünde yer alacak bir film düşünmek, sinema sanatını tamamen farklı bir açıdan ele almayı gerektiriyor. Bu filmlerin, hikaye, performans, yönetim, duygu, yapı ve izleyicide bıraktığı etki açısından tam bir bütünlük sunması gerekiyor. Bu bağlamda, Akira Kurosawa'nın 'Yedi Samuray' filmi, karakter derinliği ve toplumsal sınıf analizi ile bu tartışmaya dahil ediliyor. Kurosawa, basit bir hikayeyi derin bir sınıf, korku ve fedakarlık incelemesine dönüştürüyor.

Diğer bir film ise, klasikleşmiş 'Casablanca'. Bu film, sadece romantik bir klasik olmanın ötesinde, diyaloglarıyla iki anlam taşıyan bir yapım. Rick Blaine’in acımasız kontrolü ve Ilsa Lund’un geçmişiyle yüzleşmesi, izleyiciye derin bir duygusal deneyim sunuyor. Her bir yan karakter, hikayeye katkıda bulunarak baskı ve derinlik katıyor.

Son olarak, Bong Joon-ho'nun 'Parazit' filmi, sınıf, arzu ve eşitsizlik mimarisi üzerine derin bir inceleme sunarken, karanlık bir mizah ve gerçek bir şok edicilik barındırıyor. Bu film, izleyicinin dikkatini ödüllendirirken, varsayımları cezalandırıyor. Bu üç film, 'Baba'nın yanında yer almayı hak ediyor ve sinema sanatının çok katmanlı doğasını gözler önüne seriyor.