Fransız film eleştirmenleri, sinemayı yönetmenlerin egemen olduğu bir sanat dalı olarak kutlayan auteur teorisini geliştirmişken, televizyon genellikle yazarlar, yapımcılar ve yıldızların alanı olarak görülmüştür. Bu durum, Gertrude Berg ve Lucy & Desi'den Rod Serling ve Norman Lear'a, David Chase ve Matthew Weiner gibi yönetmenlere kadar uzanıyor. Ancak Aaron Sorkin gibi bazı yazarlar, yönetmenlik yapmadan da etkili olabiliyor.

Yönetmenleri ve diğer teknik uzmanları televizyonun şekillenmesinde önemli oyuncular olarak görmeyen bu tartışmalar, 80 yılı aşkın süredir gelişen ve evrilen bir estetiğe sahip olan bu alanda pek çok etkili figürü marjinalleştirmiştir. Yönetmenlerin ve görüntü yönetmenlerinin göz ardı edilmesi, televizyonun işleyişine dair işbirlikçi süreci basitleştiren bir yaklaşım olmuştur.

James Burrows gibi efsanevi yönetmenler, 1950'ler ve 1960'ların antoloji dizileri olan Playhouse 90 gibi haftalık yapımları yönlendirerek, televizyonun prestijli bir görünüm kazanmasına katkıda bulunmuşlardır. O dönemde "prestij televizyonu" terimi, bir çelişki olarak algılanıyordu. Ancak Burrows'un çalışmaları, televizyonun estetik ve anlatım biçimlerini dönüştürmüştür.

Sonuç olarak, televizyonun tarihi, sadece yazarlar ve yapımcılarla değil, aynı zamanda yönetmenler ve teknik ekiplerle de şekillenmiştir. Bu bağlamda, James Burrows'un mirası, televizyonun evrimine katkıda bulunan önemli bir parça olarak her zaman hatırlanacaktır.