Video oyunları, romanlar, filmler ve diğer hikaye anlatım yöntemleri arasında sanatsal bir medya olarak kendine sağlam bir yer edinmiştir. Ancak, gerçekten harika olan her oyunun yanında, kalitesizlikleriyle dikkat çeken bazı oyunlar da bulunmaktadır. Bu oyunlar, genellikle oyuncuların deneyimini tamamen olumsuz etkileyen, şok edici derecede kötü yapımlardır.

Bu kötü oyunlar, genellikle gelişim dönemlerinde ortaya çıkan kötü kalitedeki eserler veya bütçe ve yön eksikliği nedeniyle başarısız olan projelerden oluşmaktadır. Bu oyunlar, oynanabilirlikten uzak, oyuncular için zorlayıcı bir deneyim sunarak, video oyunlarının etkileyici ve kalıcı bir medya olma özelliğiyle tamamen çelişmektedir.

Örneğin, Grand Theft Auto gibi oyunların başarısının ardından, birçok oyun geliştiricisi geniş açık dünyalar yaratma çabası içine girmiştir. Ancak, Ride to Hell: Retribution, başlangıçta geniş bir açık dünya sunma planları yapmış olsa da, nihai ürün basit ve lineer bir intikam hikayesine dönüşmüştür. Açık dünya fikri, oyunun kalitesizliği nedeniyle pek bir şey kurtaramamaktadır.

Ride to Hell, zayıf görseller, kötü nişan alma mekanikleri ve berbat yazım ile seslendirme performanslarıyla doludur. Oyunun tek gerçek eğlencesi, istemeden de olsa "o kadar kötü ki, komik" bir deneyim sunmasından gelmektedir. Ancak, oyuncunun ilerlemesini engelleyen birçok hatanın yanı sıra, rahatsız edici ve ani cinsel sahneler de (tam giyinmiş karakterlerle) oyundan alınan keyfi hızla yok etmektedir.

Öte yandan, önceden var olan pop kültürüne dayanan lisanslı video oyunları, kalite açısından büyük farklılıklar göstermektedir. İyi örnekler arasında Insomniac'ın Spider-Man'ı veya Star Wars: Knights of the Old Republic gibi oyunlar bulunurken, The Lord of the Rings: Gollum gibi tam bir felaket de bu listeye girmektedir. Gollum, son on yılda piyasaya sürülen tek lisanslı oyun olma özelliği taşırken, başlangıçta etkili bir fikir gibi görünse de, oyuncuların eğlenceli bir deneyim yaşamasının zor olduğunu anlaması uzun sürmemiştir.