David Frankel'ın beklenen devam filminde orijinal kadro geri dönmesine rağmen, The Devil Wears Prada 2, Shein ya da H&M gibi hızlı moda markalarının ürünlerine benzetilebilir. Dış görünüş itibariyle tanıdık bir şekle sahip olsa da, detaylarında ciddi eksiklikler bulunuyor. Filmin yapısı, karakterleri ve genel kimliği orijinal yapıya sadık kalırken, içeriğin kalitesi ve orijinalliği istenen düzeyden uzak kalmış.

Meryl Streep ve Anne Hathaway gibi deyim yerindeyse "dönerfilm" yıldızlarının yeniden yan yana getirilmesi, seyirciler için bir cazibe unsuru olsa da, bu başarı senaristik ve yönetmenlerin seçimlerine yansımamış. Filmin kurgusu ve hikaye yapısı, izleyiciler için bir taze hava getirmiş değil, aksine öngörülebilir ve formülaik bir deneyim sunuyor. Orijinal filmin sinyalizliği ve zekaçılığı, devam filminde yerini daha yüzeysel bir anlatıma bırakmış durumda.

Hızlı moda dünyasıyla yapılan bu karşılaştırma, aslında filmin en büyük sorununun altını çiziyor. Tıpkı ucuz moda markalarının stilden önce arz ettiği hızlılık gibi, Frankel de bu devam filminde kalite yerine hız tercih etmiş görünüyor. Dürüst bir sekuel için gerekli olan yaratıcı çaba, sürü psikolojisinin magnetizmine kurban gitmiş.

Orijinal The Devil Wears Prada'nın başarısı, sadece oyuncu gücüne değil, aynı zamanda Meryl Streep'in Miranda Priestly karakterini canlandırırken ortaya koyduğu incelik ve dinamik performansa dayanıyor. Devam filminde de bu gücü görebilsek de, senaryo tarafından sunulan yeni senaryo ve durumlar, karakterlerin daha derinlemesine gelişmesine imkan vermemiş.

Sonuç olarak, The Devil Wears Prada 2 kaliteli oyunculuğa ve tanıdık yapıya rağmen, modern sinema yapıtının getirdiği yüzeysellikten kurtulamamış. Filmin başarısı, izleyicilerin nostalji duygusunun güç kullanarak müdahale etmesi durumunda belirlenecek. Devam filminin, orijinalinin başarısını ikincil konuma indirgemek istemeyenler için hayal kırıklığı yaratması muhtemel bir sonuç.