Michael, bu yılın en büyük filmlerinden biri. Yüksek gişe beklentileriyle beklenen büyük bir yapım olmasının yanı sıra, oldukça tartışmalı bir proje. Güzel çekilmiş ve başarılı oyunculuğu içeren, Bohemian Rhapsody sonrası müzisyen biyopikleri arasında en iyilerinden biri olmakla birlikte, film odadaki fil konusu etrafında dolanmakta zorlanıyor. Görkemli ve eğlenceli bir yapım, soundtrack baştan sona vuruşlarla dolu ama güvenli ve geleneksel. Filmin anlatmadığı hikayenin önemli bir bölümü olması giderek dikkat dağıtıcı hale geliyor.

Bohemian Rhapsody ve Baz Luhrmann'ın Elvis'i gibi ünü yüceltici sinemadan bir parça olarak bakıldığında, Michael filmini oldukça beğendim. Hızlı kurgulanmış, oyuncu kadrosu mükemmel ve blockbuster bütçesinin her kuruşu ekranda görülüyor. Ancak ilk 30 dakika, onu takip eden 90 dakikadan çok daha iyi bir film vaat ediyor. Jackson 5 ile geçen Michael'ın çocukluğunu konu alan ilk yarım saat, filmin en iyi kısmı ve tartışmasız olarak kendi başına bir film olması gerekirdi.

Michael'ın sonunda gösterilecek başlık kartı "Onun Hikayesi Devam Ediyor" diyor, çünkü stüdyo Pop Kralı'nın farklı dönemlerini ele alan bir Michael franchise'ı başlatmayı umuyor. Ancak ilk film 1966 yılında Gary, Indiana'dan 1988'deki Bad turnesine kadar uzanıyor. Bunun çok bölümlü bir seriye dönmesi planlanmışsa, Michael'ın çocukluğunu kapsayan ilk bölüm kendi filmi olmuş olmalıydı. Nitekim, çocukluk yıllarında babasının baskısı altında Jackson 5'in parçası olan bu dönem, kendine has dramatik gücü ve Jaafar Jackson'ın yetişkin Michael'ı canlandırdığı dönemin aksine, çok daha ilgi çekici bir anlatı sunuyor.

Filmin ilk 30 dakikası güçlü bir başlangıç yapıyor. Bu açılış bölümü Indiana'daki erken yılları kapsıyor; baskıcı babası Joe, onu ve kardeşlerini becerikli bir müzik grubu haline getirmeye zorlayıp tur kitleyerek başladığı dönem. Michael sahnenin göz bebeği olmak için doğmuş, Jackson 5'in parlak yıldızı haline geliyor. Sadece 10 yaşında, müziği Amerikalıya yayan sevilen bir süperstar. Fakat bu bölümün karanlık tarafı var. Joe Jackson'ın kapı arkasında korkunç bir çocuk istismarçı olması, performansları mükemmel olmayan zamanlar oğlunu döven, çocuklarını yetiştirmekten çok parayla kazanmakla ilgilenen biri olması. Colman Domingo, Joe Jackson rolüyle inanılmaz bir oyunculuk sergiliyor; bu, ödül sezonunda Yardımcı Erkek Oyuncu kategorisinde bahis konusu olacak seviyede. İlk 30 dakikada Michael'ın yükselen şöhreti ile Joe'nun istismarcı ebeveynliği arasındaki tezatlık, güçlü bir dramatik kanca oluşturuyor.

Ancak ilk yarım saatten sonra film, yetişkin Michael'a (kendi yeğeni Jaafar Jackson tarafından canlandırılan) atılıyor ve o dramatik kanca kayboluyor. Zaman atlamasından sonra Michael'ın artan ünü, ailesine Encino, Kaliforniya'da iki dönümlük bir konak armağan etmiş. Konser performanslarını ve müzik video çekimlerini izlemek eğlenceli, ama bunun altında derin bir şey yok. O noktadan itibaren, film her şey pahasına Michael'ı kötülemekten kaçındığı için, hiçbir dramatik tençere ya da insani unsur eklenmiyor. Filmin perspektifinden Michael hiçbir zaman hata yapmıyor; film onu veya mesihî kurtarıcı gibi sunuyor. Hiç kimseyi rahatsız etmeden doruğa çıkıyor ve nesli Başkanlığı konuştu.

Filmde gerçek dramatik çatışmanın tek kaynağı Michael'ın babası ama yetişkin olduktan sonra arka plan karakteri haline geli