"Faces of Death", Arthur gibi bir sapık karakterin sadece bir seri katil değil, aynı zamanda yeni "herşey mübahtır" ilgi ekonomisinin bir parçası olduğu fikrini merkeze alıyor. Bu fikir provokasyonu uyandırıyor ancak sığ bir yaklaşım olsa da, filmin 70'ler grindhouse sinemasının dokusunu almasına katkıda bulunuyor. O dönemin grindhouse filmlerinde de benzer şekilde fikirli içerikler vardı. "Faces of Death" fikirleri cesur ve gösterişli tematik büyüklüğüyle "ambitiyöz" bir çöp film olmayı başarıyor.

Filmin yaklaşımı, modern dijital çağın ilgi ekonomisi ile geleneksel seri katil anlatılarını birleştirerek ilginç bir karşılaştırma sunuyor. 70'ler grindhouse sinemasından ilham alan bu yapım, hem estetik hem de tematik olarak o dönemin saldırgan stiline geri dönüyor. Arthur karakteri aracılığıyla, bir yandan cinayetlerin doğrudan sonuçlarını gözler önüne sererken, diğer yandan bu eylemlerin sosyal medya çağında nasıl bir haber değeri taşıyabileceğini sorguluyor.

Filmin başarılı yanı, korku türünün giderek artan "gerçekçilik" arayışını iyi kavramasında yatıyor. Seyirciler artık sadece kurgulanmış korkularla değil, daha çiğ ve ham içeriklerle yüzleşme istiyorlar. "Faces of Death" bu eğilimi ciddiye alarak, sınırları zorlayan bir deneyim sunmaya çalışıyor. Filmin kendisi de bu denli iddialı bir proje olmakla kalmayıp, türün potansiyel sınırlarını test etmeyi göze alıyor.

Sonuç olarak, "Faces of Death" ilginç bir deneme olsa da, tematik ambisyonları her zaman yapımın teknik ve anlatı yönleriyle uyum içinde olmayabiliyor. Film, 70'ler sinemasının cesur ruhunu modern bir bağlamda diriltme konusunda başarılı olsa da, bu başarı bazen gösterişli ve suni hissediliyor. Yine de, contemporary horror sinemasında gerçekçilik ve provokasyon arayışı olan izleyiciler için kesinlikle dikkat çekici bir başyapıt olmaya adaydır.