Korku filmleri genellikle ölümle doludur. Ancak, bir korku filminde karakterlerin ölmesine gerek yoktur ki bu film korkutucu olmasın. John Carpenter'ın da dediği gibi, "Korku bir tepki; bir tür değil." Gerçek korku, ekranda sunulan korkularda ve baş karakterlerin bu korkulara nasıl tepki verdiğinde bulunur. Bu noktayı kanıtlayan birçok harika örnek var, ancak en iyi örneklerden biri Tobe Hooper'ın Poltergeist filmidir.

Tobe Hooper, korku sinemasının en büyük yönetmenlerinden biridir. 1982 yılında, Steven Spielberg'in yapımcı ve senarist olarak katkıda bulunduğu Poltergeist'ı yönetti. Film, Freeling ailesinin paranormal olayların merkezine dönüşen evlerini konu alıyor. Steve (Craig T. Nelson) ve Diane (JoBeth Williams) çiftinin üç çocuğu var; bunlar arasında ergen kızları Dana (Dominique Dunne) ve küçük oğulları Robbie (Oliver Robins) bulunuyor. Filmin en unutulmaz karakteri ise 5 yaşındaki Carol Anne (Heather O'Rourke). Carol Anne'in televizyondaki statik ile konuştuğu sahne, korku sinemasının en ünlü repliklerinden birini doğuruyor: "Buradalar!"

Poltergeist, 1982'nin en büyük gişe başarılarından biriydi ve Spielberg'in aile dramasını Hooper'ın korku unsurlarıyla birleştirdi. Aile, karşılaştıkları korkunç olaylara rağmen, film boyunca hayatını kaybeden bir karakter bile yok. Gerçek korkunun, kaybedilme potansiyelinde yattığına dikkat çekmek önemli. Eğer bir katil ya da canavar sıradan bir şekilde insanları avlıyorsa, izleyicinin korkması için bir neden yoktur. Ancak, iyi yazılmış bir baş karakterin karşısında duran bir antagoniste sahip olmak, izleyicinin duygusal bağ kurmasını sağlar ve bu da korkunun etkisini artırır.